تكل

معنای تكل

تكل [ takel ] [ tekel ]

به فتح اول و كسر ثانى و سكون لام گوسفند شاخ‌دار جنگى را گويند و پسر سادۀ نوخط را نيز گفته‌اند و مردم ابله و بى‌اندام را هم مى‌گويند و به كسر اول نيز درست است.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص245)

- [بوزن خجل] نو خط باشد و در شرفنامه امرد بود. شمس فخرى بمعنى اول آورده و گفته: بيت بدر دانى چراست جفت خسوف ز آنكه نمام بود و كور و تكل و [بفتح كاف] بمعنى قوچ جنگى باشد و [بكسر تاء و فتح كاف] پينه‌اى كه بر جامه زنند كذا فى الفرهنگ. مثالش مولوى معنوى فرمايد : بيت چو ريسمان شده‌ام ز آنكه سوزن هجرت همى زند بقباى دلم هزار تكل و هم او فرمايد: بيت فرعون ز فرعونى آمنت بجان گفته بر خرقۀ جان ديده ز ايمان تكلى ديگر

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص313)

بفتح اول و كسر ثانى كوسفند شاخ‌دار و امر و خط دميده درشت و بزرك و دَكَل تبديل آنست

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص272)

آن را گويند كه هنوز خط تمام در نياورده باشد.طيان گفت: بيت هر كجا ريدكى بود تگلم هر كجا كاهلى بود خصيم

(

صحاح الفرس

, ص206)

[اسم‏] [فارسی‏] گوسپند شاخدار جنگى. و پسر سادۀ نو خط. و مردم ابله بى‌اندام.