تژه

معنای تژه

تژه

بفتحتين،غنچۀ گل،چنانكه در فرهنگ گفته،و فى السامى الجايزة تژه، يعنى شاه تير.

به فتح اول و ثانى غنچه درخت و غنچه گل باشد و دندانه كليد را نيز گفته‌اند كه اطراف چوبهاى سقف خانه را بر آن نهند و خسهاى سر تيزى كه بر سر دانهاى گندم وجه كوى در خوشه است مى‌باشد.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص241)

[بزاى فارسى] در فرهنگ بمعنى غنچۀ گل باشد. كذا فى التحفة السعادة.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص334)

بفتح اول و ثانى بمعنى غنچه كل خصوصا و غنچه هر درخت عموما و دندانۀ كليد و چوب بزركى كه آن را تير كويند و اطراف چوبهاى سقف خانه را بر آن نهند و خسهاى سرتيز كه در خوشۀ جو و كندم بود

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص269)

(اسم) غنچۀ گل. غنچۀ درخت. ¦¦دندانۀ كليد. تزه. ¦¦چوب بزرگى كه اطراف چوبهاى سقف خانه را بر روى آن مىنهند. شاهتير. ¦¦خسهاى سر تيز خوشۀ برنج، گندم يا جو. ¦¦حشفه و سرنره. ¦¦چوبى كه با آن دوغ را به هم مىزنند تا كره بگيرند.

(

لغت نامه دهخدا

, ص737)

[اسم‏] [فارسی‏] غنچۀ درخت و غنچۀ گل. و دندانۀ كليد. و چوب بزرگ. و حمالى كه از اطراف چوبهاى سقف خانه را بر آن نهند. و خسهاى سر تيز برنج و جو و گندم كه در خوشه باشد. و حشفه و سرنره. و چوبى كه بدان دوغ را مى‌شورانند جهة گرفتن مسكه.

دندانۀ كليدان.

تژه

معنای تژه

مداخل هم موضوع تژه

گونۀ نخست در خانهها و جايها و جز آن.