داش

معنای داش

داش [ dāc ]

جايى كه خشت و كاسه پزند،و در جهانگيرى بمعنى گلستان.

(

فرهنگ رشیدی

, ص641)

بر وزن فاش كوره‌اى كه خشت و خم و كاسه و كوزه و امثال آن در آن بپزند و به معنى گلستان هم گفته‌اند.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص367)

- تنور خشت پزى را گويند. مثالش شاعر گويد: بيت قضا را بود آنجا داش گرمى كه در وى خشت مى‌كردند بريان

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج2 , ص532)

جائى كه خشت و كاسه پزند شيخ عطّار فرموده زاهد خام خويش‌بين هركز نشود پخته‌كر نهى درداش

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص364)

(اِ) كوره‌اى كه خشت و خم و كاسه و كوزه و امثال آن در آن بپزند. كورۀ كوزه‌گران. كورۀ آجرپزى. ¦¦كورۀ حمام. گلخن. ¦¦

(تر اِ) سنگ. تاش. ¦¦ «هم»: يلداش؛ همراه. سبق داش؛ هم‌شاگرد. خواجه داش؛ هم خدمت. ¦¦مخفف داداش. ¦¦خطابى كه به گروهى از مردم عامه كنند و آنان غالباً زفت اندام و نيرومندتن و برترى‌جوى و خودكامه و بذال و جوانمرد و زودگذر، كم‌تعقل و سريع‌التصميم باشند. داش‌مشتى. (مشدى) جاهل. لوطى.

(

لغت نامه دهخدا

, ص1226)

[اسم‏] [فارسی‏] كوره‌اى كه خشت و كاسه و كوزه و خم و جز آن در آن پزند. و خاكستر دان و انبار خاكستر. و بخشش و انعام و هديه. و رفيق و همدم.

تنور.

داش

معنای داش

مداخل هم موضوع داش

گونۀ نخست در خانهها و جايها و جز آن.