لاٰ يُكَلِّفُ اَللّٰهُ نَفْسا إِلاّٰ وُسْعَهٰا لَهٰا مٰا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهٰا مَا اِكْتَسَبَتْ (آیه 286/سوره البقرة) 
اَلْكَسْبُ: ما يتحرّاه الإنسان مما فيه اجتلاب نفع، و تحصيل حظّ، كَكَسْبِ المال، و قد يستعمل فيما يظنّ الإنسان أنه يجلب منفعة، ثم استجلب به مضرّة. و اَلْكَسْبُ يقال فيما أخذه لنفسه و لغيره، و لهذا قد يتعدّى إلى مفعولين، فيقال: كَسَبْتُ فلانا كذا، و اَلاِكْتِسَابُ لا يقال إلاّ فيما استفدته لنفسك، فكلّ اِكْتِسَابٍ كسب، و ليس كلّ كَسْبٍ اكتسابا، و ذلك نحو: خبز و اختبز، و شوى و اشتوى، و طبخ و اطّبخ. 
توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص709) 
قيل خصّ اَلْكَسْبُ هاهنا بالصالح، و اَلاِكْتِسَابُ بالسّيّئ، و قيل: عني بالكسب ما يتحرّاه من اَلْمَكَاسِبِ الأخرويّة، و بالاكتساب ما يتحرّاه من المكاسب الدّنيويّة، و قيل: عني بِالْكَسْبِ ما يفعله الإنسان من فعل خير و جلب نفع إلى غيره من حيثما يجوز، و بِالاِكْتِسَابِ ما يحصّله لنفسه من نفع يجوز تناوله، فنبّه على أنّ ما يفعله الإنسان لغيره من نفع يوصّله إليه فله الثّواب، و أنّ ما يحصّله لنفسه - و إن كان متناولا من حيثما يجوز على الوجه - فقلّما ينفكّ من أن يكون عليه، إشارة إلى ما قِيلَ: (مَنْ أَرَادَ اَلدُّنْيَا فَلْيُوَطِّنْ نَفْسَهُ عَلَى اَلْمَصَائِبِ) . و قوله تعالى: أَنَّمٰا أَمْوٰالُكُمْ وَ أَوْلاٰدُكُمْ فِتْنَةٌ [التغابن/ 15]، و نحو ذلك. ¦¦ توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص710)
اَلْكَسْب: چيزى است كه انسان مىخواهد و دنبال مىكند تا در آن، جلب منفعت و تحصيل بهرهاى نمايد مثل كسب مال. واژه كسب بيشتر در چيزى است كه انسان گمان مىكند منفعتى را جلب مىكند و سپس مضرّت و زيانى عايدش مىشود. و نيز - كَسْب - در مورد چيز كه براى خودش و ديگرى مىگيرد گفته مىشود و لذا بيشتر به دو مفعول متعدى مىشود، مىگويند: كَسَبْتُ فلاناً كذا: [آن را براى او گرفتم و كسب كردم. اِكْتِسَاب: جز در مورد چيزى كه براى خودت فايده دارد گفته نمىشود، پس هر اكتسابى كسب است و هر كسبى اكتساب نيست، مثل: (خبز و اختبز) و(شوى و اشتوى) و(طبخ، اطبخ). يعنى: [براى خود و ديگران و يا فقط براى خود نان پخت و گوشت بريان كرد و غذا پخت - اختباز، و اشتوى يعنى فقط براى خود پخت و بريان كرد. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج3 , ص21)
گفته شده در آيه اخير واژه كسب مخصوص عمل شايسته و صالح و - اكتساب عمل زشت و گناه است و با - كسب - در اين آيه مقصود چيزى است كه از مكاسب اخروى پى گيرى و قصد مىشود و اكتساب - چيزى كه از مكاسب دنيوى قصد مىشود و يا مقصود از - كسب - هر چيزى است كه از كار نيك و جلب منفعت انسان براى ديگرى از جايى كه مجاز است انجام مىدهد و - اكتساب آنچه را مخصوص. ¦¦ توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج3 , ص24)
طبرسى ما بين كسب و اكتساب فرقى قائل نيست. ايضا قاموس و اقرب الموارد و در صحاح تصريح كرده كه كسب و اكتساب هر دو بيك معنىاند. بنا بر آنكه از راغب نقل شد اكتساب مخصوص بكسب انسان است براى خود. ولى اين مطلب در آيات قابل پياده شدن نيست، زيرا كسب و اكتساب در همه جا از قرآن دربارۀ كسب انسان براى خويش است. نگارنده گويد: ظاهرا فرق مهمّى ميان كسب و اكتساب نباشد در كتب ادب نيز تصريح كردهاند كه افتعل بمعنى فعل ميايد. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
زمخشرى دربارۀ آيه فوق گفته: چون در اكتساب مطاوعه هست آمدن اكتساب در عمل بد اشاره است كه شرّ از مشتهيات نفس و نفس بآن منجذب است و چون در كار خير اين حالت نيست لذا كسب بكار رفته. المنار قول زمخشرى را پسنديده ولى بعكس نقل ميكند. نگارنده گويد: ظاهرا فرق مهمّى ميان كسب و اكتساب نباشد. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
أي من الشر، و تخصيص اَلْكَسْبُ بالخير و اَلاِكْتِسَابُ بالشر لأن اَلاِكْتِسَابَ فيه اعتمال و الشر تشتهيه النفس فكانت أجد في تحصيله و أعمل بخلاف الخير. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
لِلرِّجٰالِ نَصِيبٌ مِمَّا اِكْتَسَبُوا وَ لِلنِّسٰاءِ نَصِيبٌ مِمَّا اِكْتَسَبْنَ (آیه 32/سوره النساء) قد ورد الاکتساب في القرآن في فعل الصالحات و السيئات. ¦¦ توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص710)
اَلْكَسْبُ: ما يتحرّاه الإنسان مما فيه اجتلاب نفع، و تحصيل حظّ، كَكَسْبِ المال، و قد يستعمل فيما يظنّ الإنسان أنه يجلب منفعة، ثم استجلب به مضرّة. و اَلْكَسْبُ يقال فيما أخذه لنفسه و لغيره، و لهذا قد يتعدّى إلى مفعولين، فيقال: كَسَبْتُ فلانا كذا، و اَلاِكْتِسَابُ لا يقال إلاّ فيما استفدته لنفسك، فكلّ اِكْتِسَابٍ كسب، و ليس كلّ كَسْبٍ اكتسابا، و ذلك نحو: خبز و اختبز، و شوى و اشتوى، و طبخ و اطّبخ. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص709)
اَلْكَسْب: چيزى است كه انسان مىخواهد و دنبال مىكند تا در آن، جلب منفعت و تحصيل بهرهاى نمايد مثل كسب مال. واژه كسب بيشتر در چيزى است كه انسان گمان مىكند منفعتى را جلب مىكند و سپس مضرّت و زيانى عايدش مىشود. و نيز - كَسْب - در مورد چيز كه براى خودش و ديگرى مىگيرد گفته مىشود و لذا بيشتر به دو مفعول متعدى مىشود، مىگويند: كَسَبْتُ فلاناً كذا: [آن را براى او گرفتم و كسب كردم. اِكْتِسَاب: جز در مورد چيزى كه براى خودت فايده دارد گفته نمىشود، پس هر اكتسابى كسب است و هر كسبى اكتساب نيست، مثل: (خبز و اختبز) و(شوى و اشتوى) و(طبخ، اطبخ). يعنى: [براى خود و ديگران و يا فقط براى خود نان پخت و گوشت بريان كرد و غذا پخت - اختباز، و اشتوى يعنى فقط براى خود پخت و بريان كرد. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج3 , ص21)
واژه اکتساب در قرآن در مورد كارهاى خوب و بد يا شايسته و ناروا (صالحات و سيئات) هر دو وارد شده است. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج3 , ص24)
طبرسى ما بين كسب و اكتساب فرقى قائل نيست. ايضا قاموس و اقرب الموارد و در صحاح تصريح كرده كه كسب و اكتساب هر دو بيك معنىاند. بنا بر آنكه از راغب نقل شد اكتساب مخصوص بكسب انسان است براى خود. ولى اين مطلب در آيات قابل پياده شدن نيست، زيرا كسب و اكتساب در همه جا از قرآن دربارۀ كسب انسان براى خويش است. نگارنده گويد: ظاهرا فرق مهمّى ميان كسب و اكتساب نباشد در كتب ادب نيز تصريح كردهاند كه افتعل بمعنى فعل ميايد. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
اكتساب در قرآن در تحمّل و كسب كار شرّ آمده چنانكه گذشت و نيز در كار نيك مثل لِلرِّجٰالِ نَصِيبٌ مِمَّا اِكْتَسَبُوا وَ لِلنِّسٰاءِ نَصِيبٌ مِمَّا اِكْتَسَبْنَ. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
مَا اِكْتَسَبَ مِنَ اَلْإِثْمِ (آیه 11/سوره النور) الاكتساب: الكسب. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
شمس العلومشمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلوم
, ج9 , ص5836)
