كول

معنی كول

كول

بالضم واو مجهول،دوش كه بعربى كتف گويند،و آبگير و هر گوى كه در ان آب بايستد،و چغد كه بشامت معروف است،و مردم گيلان تل و پشته را گويند، سراج الدين راجى گويد: بيت كول بارى ز معصيت بر كول چون توانى شدن بصدر قبول و مولوى گويد: بيت شه چو حوضى دان حشم چون لولها آب از لوله رود در كولها و بفتحتين،پوستينى كه از گوسپند پير سازند،و بعضى گليم كهنه را گفته‌اند، نظامى گويد: بيت ميفكن كول گر چه عار آيدت كه هنگام سرما بكار آيدت و در سامى اسب كند رو كه كودن نيز گويند.

(

فرهنگ رشیدی

, ج2 , ص1237)

جايى باشد كه آب تنك ايستاده باشد. لبيبى گفت: بيت كولى تو از قياس كه گر بركشد كسى يك كوزه آب ازو بزمين تيره‌گون شود

(

صحاح الفرس

, ص209)

بضم اول بر وزن غول ابله و نادان را كويند و بمعنى مكر و فريب شهرت يافته است و در اصل نيامده

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص648)

- [بضم كاف] كتف باشد. و نيز گوى را گويند كه آب در آن بايستد و نام مرغى كه جغد نيز گويند [4]. مثال معنى اول سراج الدين راجى گويد: بيت كولبارى ز معصيت بر كول چون توانى شدن بصدر قبول مثال معنى دوم مولوى مثنوى: بيت شه چو حوضى دان حشم چون لولها آب از لوله رود در كولها* (1)اين صورت در برهان نيست. (2)شاخل. شاخول (برهان). (3)برهان گويد او را سرهنگ نيز مى‌گويند و گويد كوت بهندى قلعه است. (4)در برهان بفتح اول و دوم نام قصبه‌اى در فارس (مصحف گوك ظاهرا موضعى در كرمان. حاشيۀ برهان) نيز باشد و گويد بضم اول مردم بيه پس و گيلان پشته و تل را گويند.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج3 , ص1095)

[اسم‏][فارسی‏]تالاب و استخر و آبگير. و جغد و كوكن. ¦¦

[اسم‏][فارسی‏]كتف و دوش.و پشت و ظهر.و پشت تپه و تل و كوه.و قسمى از ماهى ماكول و بسيار لذيذ.و گدار آب و پاياب.و جائى كه آب آن ايستاده و روان نباشد.و بى‌ادب كار ناآزموده.

بوم.

كولو كيلو

خزينۀ آب.سوزنى گويد: بدست آورد او مالى و چون در كول مرغابى#فروشد از در طاق و درآمد از در بستان

(

فرهنگ قواس

, ص23)