شغه

معنای شغه

شغه

بالضم،پوست كه بر دست و پاى مردم از كثرت كار سخت و سياه گردد،و آنرا پينه نيز گويند،و شوغه باضافۀ واو،نيز آمده،و شغر نيز گفته‌اند كه بجاى ها،راى مهمله باشد اما ظاهرا تصحيف است،عسجدى گويد: بيت همى دوم بجهان اندر از پى روزى دو پاى پر شغه و مانده با دل بريان

(

فرهنگ رشیدی

, ج2 , ص935)

به فتح اول و ثانى به معنى اول شغ است كه شاخ درخت و شاخ گوسفند و گاو باشد و پينۀ دست و پا و اعضاى انسان و حيوان را گويند كه به سبب كار كردن بسيار به هم رسيده و بسيار سخت و سطبر و گنده شده باشد و آبله دست و پا را نيز گويند كه به سبب كار كردن و راه رفتن به هم رسيده باشد.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص573)

پوستى را گويند كه بر تن مردم سخت شده باشد از كار كردن و درد نكند .

(

صحاح الفرس

, ص281)

- [بفتح شين و غين معجمه] پينه كه از كاريا تردد بر دست و پا پيدا شود. مثالش عسجدى گويد: شعر همى دوم بجهان اندر از پى روزى دو پاى پر شغه و مانده با دلى بريان و شوغه نيز گويند .

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج2 , ص891)

بهمان معانيست كه در شعر مرقوم شد و اين اصح از آنست

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص510)

(اسم) شاخۀ درخت. ¦¦شاخ جانوران. ¦¦پينه و ستبرى كه در دست و پا از كار كردن و راه رفتن بسيار به هم رسد. شوغ. شغر. شوخ. ميخچه. ¦¦آبلهاى كه در دست و پا از كار كردن و راه رفتن پديد آيد.

(

لغت نامه دهخدا

, ج2 , ص1808)

[اسم‏][فارسی‏]شاخۀ درخت.و قرن و شاخ جانوران.و پينه و ستبرى كه در دست و پا از كار فرمودن و راه رفتن بسيار بهم رسد. و آبله‌اى كه در دست و پا از كار فرمودن و راه رفتن پديد آيد.

(

فرهنگ نفیسی

, ج3 , ص2052)

گره پاى.عسجدى گفته است: همى دوم بجهان اندر از پس روزى #دو پايه پرشغه ماندست با دلى بريان

(

فرهنگ قواس

, ص84)

شغه بستن

پديد شدن پينه و آبله در دست و پا

(

فرهنگ نفیسی

, ج3 , ص2052)