شمغنده

معنای شمغنده

شمغنده

با غين نقطه‌دار بر وزن شرمنده به معنى شماغنده است كه چيزهاى بدبو و متعفن باشد و كسى را نيز گويند كه از غايت ترس و بيم مدهوش و بيخبر شده باشد و شخصى كه از او بوى بد آيد.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص583)

- [بميم و غين معجمه. بوزن بركنده] متعفن از آدمى و غيره را گويند و در سامى بمعنى زن بدبو باشد و شماغنده بوزن پراكنده نيز آمده بمعنى اول. مثالش پور بهاى جامى گويد: [بيت] خطش چو پشت و روش شماغنده و سياه كاغذ تباه و ژنده چو كون دريدگان كذا فى الفرهنگ و بخاطر مى‌رسد كه اين بيت مثال لغت اول نيز مى‌تواند شد اگر «رويش» باضافۀ ياء بخوانيم. و شمغنده را بمعنى آنكه بيهوش باشد از ترس و بيم نيز آورده.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج2 , ص896)

(صفت فاعلی) شمغند. شماغنده.

(

لغت نامه دهخدا

, ج2 , ص1842)

[صفت‏][فارسی‏]گنديده و بدبوى و متعفن.و مدهوش گشته از ترس و بيم.

بوى ناك.

شمغند و شمغنده و شماغند و شماغنده

بالفتح،متعفن و بد بو از آدمى و غيره،و در سامى بمعنى زن بد بو،كه بعربى لخناء گويند،سراج الدين راجى گويد: بيت زن پير و دراز و زشت شمغند كند يك دم چو كاه كوه الوند و پوربها گويد: بيت خطش چو پشت و رويش شمغنده و سياه و بعضى اين مصراع را چنين خوانده‌اند:خطش چو پشت و روش شماغنده و سياه، و شاهد لغت شماغنده آورده‌اند.

(

فرهنگ رشیدی

, ج2 , ص950)

شمغنده

معنای شمغنده

مداخل هم موضوع شمغنده

بهرۀ نخست در اندام آدمى