برغست بفتح با و غين و سكون سين،گياهى سبز كه مانند اسپناج داخل آش كنند،ليكن خود روى بود،و اسپناج در باغات كارند،و او را مجه و پژند نيز گويند،و بيشتر در زراعت گندم،و ديگر غلات و كنارهاى جوى رويد،و بعضى مردم خراسان بلغست نيز گويند،و جوى آب كه برزگران از منبع بجانب زراعت برند،خسروانى گويد: بيت و گرش آب نبودى و حاجتى بودى ز نوك هر مژه‌اى راندمى دو صد برغست و عطار گويد: بيت همه خلق جهانرا خواب برده ترا گويى كه برغست آب برده 
توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
بر وزن سرمست گياهى باشد خودروى شبيه به اسفناج كه در آشها داخل كنند و آن بيشتر در ميان زراعت و كناره‌هاى جوى آب رويد كه آن را مچه گويند و به عربى قنابرى و غملول و تملول و شجرة البهق خوانند و بعضى گويند گياهى است كه گل زردى دارد و آن را بيشتر اوقات به خر و گاو دهند و بعضى ديگر گفته‌اند تره‌ايست بهارى و طعم تيزى دارد تازۀ آن را بپزند و بخورند و چون خشك شود به خر و گاو دهند و جل و زغ را نيز گويند و آن چيزى باشد سبز كه بر روى آبهاى ايستاده مىايستد و جوى آبى را نيز گفته‌اند كه برزيگران از منبع به جانب زراعت برند. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
فرهنگ فارسی برهان قاطعفرهنگ فارسی برهان قاطع
, ص137)
بر وزن سرمست كياهى است مانند اسفناج كه در ميان آش داخل كنند و آن خودروست و بيشتر در ميان زراعات رويد سوزنى كفته بر اين قوافى كه سوزنى نه‌اى شاعر خداى داند تا چند خايدى برغست و جوى آب كه برزيكران از منبع بجانب زراعت برند خسروانى كفته شعر و كرش آب نبودى و حاجتى بودى ز نوك هر مژه راندمى دو صد برغست عطار كفته همه خلق جهان را خواب برده ترا كوئى كه برغست آب برده و آن سبزۀ كه بر روى آبها بندد و بايستد و وزغ بر آن منزل كند نيز كفته‌اند توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
فرهنگ انجمن آرای ناصریفرهنگ انجمن آرای ناصری
, ص163)
بفتح باء و سكون راء و فتح غين و سكون سين دو معنى دارد:اول ترۀ بهارى باشد و مردم خورند و طعم او تيز باشد و چون خشك شود بخورد گاو دهند .كسائى گفت:بيت خاك كف پاى رودكى نسترى تو بشوى گاو هم بخايى برغست و حكيم سوزنى گفت:بيت برين قوافى چون سوزنى نه اى شاعر خداى داند تا چند خايدى برغست دوم سبزۀ[آب]باشد اعنى«طلحت» . توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
- [به راء و سين مهملتين و غين معجمه بوزن بر بست] در تحفه و معيار جمالى گياهيست كه بچهار پايان دهند و بيشتر خورش خر بود و گل زرد دارد و بعضى گويند گياهى است كه آن را در عراق مچه و موچه خوانند. مثالش شمس فخرى گويد: شعر براى دشمنان گاو طبعش ز شحم حنظل آرد دهر برغست و در نسخۀ حسين وفائى ترۀ بهارى باشد كه طعم آن تيز بود و آن را پزند و خورند و چون خشك شود بگاو دهند و گفته كه سبزى روى آب را برغست گويند و در اختيارات مسطورست كه آن گياه را بعربى قنابرى و غملول و تملول گويند. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
فرهنگ مجمع الفرس فرهنگ مجمع الفرس
, ص121)
[اسم][فارسی]گياهى خود روى كه در اراضى مزروع رويد و در آشها داخل كنند و يكى از اجزاى سبزى صحرائى طهرانيها مى‌باشد و آن را قچه نيز گويند.و طلحب و جل وزغ.و جوى آبى كه برزگران از منبع بجانب كشت برند. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
(اسم) ترۀ بهارى كه آن را بپزند و آدمى و چارپايان خورند. ¦¦جل وزغ و آن چيزى باشد سبز كه در روى آبهاى ايستاده مىايستد. طلحب. بزغسمه. ¦¦جوى آبى كه برزيگران از منبع به جانب زراعت برند. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
لغت نامه دهخدالغت نامه دهخدا
, ص399)
قنابرى باشد كه شيرازيانش سبزه خوانند.ندانم كراست: هميشه تا نَبُود(سرخ) خويد چو[ن]گلنار#هميشه تا نَبُود سبز لاله چو[ن]برغست. توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
برغست و ورغست و بژند : يكيست سوزنى گويد: : بدين قوافى جز سوزنى نه اى شاعر#خداى داند تا چند خايدى برغست . توصیف این مدخل بصورت ماشینی استخراج شده است
