بفج

معنای بفج

بفج

به فتح اول و سكون ثانى جيم كف دهان و آبى كه در وقت سخن گفتن از دهن مردم بيرون افتد و شخصى را نيز گويند كه در اثناى حرف زدن آب از دهنش بچكد و بعضى گويند دهانى است كه پيوسته آب از آن مى‌ريخته باشد و لب سطبرى را نيز گويند كه از قهر و خشم فروهشته باشد و با جيم فارسى هم آمده است.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص153)

با اول مفتوح بثانى زده و جيم عجمى آب دهان باشد كه كاه سخن كوئى بيرون ريزد شمس فخرى كفته شعر ستم راه عدم پرسان همى‌رفت فروهشته ز بيمش چون شتر لفج بتك مى‌رفت و خون از ديده مى‌ريخت چنانكه از دهان وقت سخن بفج و لب سطبرى را نيز كويند كه از قهر و خشم فروهشته باشد

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص182)

- [بفتح باء و سكون فاء] كف دهان و خيو باشد كه از دهان مردم در وقت تكلم پاشيده شود و در اكثر نسخ باين معنى است، اما شمس فخرى گويد كسى است كه وقت تكلم آب از دهانش پاشيده شود و گفته: شعر بتك مى‌رفت و آب از ديده مى‌ريخت چنان كاب از دهان وقت سخن بفج

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص123)

(اسم ، صفت) بفچ. آبى كه در وقت سخن گفتن از دهن مردم بيرون افتد. ¦¦كف دهان. ¦¦ (ص) شخصى كه در اثناى حرف زدن آب از دهنش بچكد. ¦¦دهانى است كه پيوسته آب از آن بريزد. ¦¦لب سطبرى كه از قهر و خشم فروهشته باشد.

(

لغت نامه دهخدا

, ص447)

[اسم‏][فارسی‏]كف دهان.و آبى كه در وقت سخن گفتن از دهان مردم بيرون افتد. و [صفت‏]كسى كه در وقت سخن گفتن آب از دهانش ريزد.و دهانى كه پيوسته از آن آب ريزد.و لب ستبرى كه از خشم و قهر فروهشته باشد.

(

فرهنگ نفیسی

, ص622)

كسى كه بوقت سخن گفتن خدو از دهن ميآيدش گويند،بفجش همى شود. شهيد گفت: قى اوفتد آنرا كه سر و روى تو بيند#زان خلم و از آن بفج چكان بر برو بر روى .

(

لغت فرس

, ص25)

لب سطبر را گويند.فردوسى گويد: خروشان ز زاول همى رفت زال#فروهشته بفج و برآورده يال

(

فرهنگ قواس

, ص81)

لعاب دهن.