ش م ع
الشين و الميم و العين أصلٌ واحد و قياسٌ مطّرد فى المِزاح و طِيب الحديث و الفَكاهة و ما قاربَ ذلك،و أصلُه قولهم:جاريةٌ شَموع ،إذا كانت حسنةَ الحديث طيِّبَة النّفْس مَزَّاحة.(معجم مقاییس اللغة , ج3 , ص214)
مداخل اصلی هم ریشه
حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی است و نشر غیر مجاز محتوای آن پیگرد قانونی دارد.