ميغ

معنای ميغ

ميغ

بياء مجهول،امالۀ ماغ و آن بخاريست كه در هواء زمستان پديد آيد، و اطراف زمين تيره كند،و بعضى گويند ابر تنك باشد.

(

فرهنگ رشیدی

, ج2 , ص1373)

با ثانى مجهول بر وزن تيغ بخارى را گويند تيره و ملاصق زمين و به معنى ابر هم آمده است كه عربان سحاب خوانند.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص884)

بر وزن تيغ بخارى باشد كه در هوا زمستان بديد آيد و اطراف زمين را تيره كند و بمنزله ابر تنك است و آن را ماغ و نژم و تار ميغ بمعنى ابر هم كفته‌اند حكيم اسدى كفته ز درد خنوان در دل زاغ زيغ هوا بسته از لشكر ماغ ميغ هم او كفته جهان كفتى از كرزو از تيغ شد چو دريا زمين كرد چون ميغ شد

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص696)

ابر بود .فردوسى گفت: بيت چو برق درخشنده از تيره ميغ همى آتش افروخت از هر دو تيغ

(

صحاح الفرس

, ص166)

(اسم) ابر. سحاب. ¦¦بخارى تيره كه نزديك زمين باشد. مه. ابر نزديك زمين.

(

لغت نامه دهخدا

, ج2 , ص2888)

[اسم‏][فارسی‏]ياى مجهول- ابر و سحاب.و بخارى تيره كه ملاصق زمين باشد.

(

فرهنگ نفیسی

, ج5 , ص3625)

ابر است.فردوسى گويد: چو برق درخشنده از تيره ميغ#همى آتش افروخت از هر دو تيغ. ميغ را نيز فردوسى گفته است: ز ميغ و نزم كه بدروز روشن از مه تير#چنان نمود كه تارى شب از مه آبان

(

فرهنگ قواس

, ص19)