سَبْرَتَ

[ س ب ر ت ]

فعل ماضی رباعی

معنای سَبْرَتَ

سَبْرَتَ

قَنِع و لم يسأَلْ.

المعجم الوسيط

sourceLink

قَنِعَ . ¦¦

- و سَبْرَتٌ ، كَجَعْفَرٍ: سُوقٌ بأَطْرابُلُسَ .

القاموس المحیط

sourceLink

سَبْرَتَ الرَّجُلُ

قنِع

المنجد فی اللغة

sourceLink

قَنِعَ‌، و تَمَسْكَنَ‌

تاج العروس

sourceLink

قنع.

أقرب الموارد

sourceLink

مداخل هم ریشه سَبْرَتَ

مما وُضِع وضعاً و ليس قياسُه ظاهراً.(معجم مقاییس اللغة , ج3 , ص162)

اسماء

السِّبْرَاتمشتق رباعی السُّبْرُتمشتق رباعی السَّبَارِيتمشتق رباعی المُسَبْرَتمشتق رباعی سَبْرَت السَّنْبَرِيتمصدر رباعی السُّبْرُوتمشتق رباعی السِّبْرِيتمشتق رباعی السَّبْرَتَةمصدر رباعی

افعال

سَبْرَتَفعل ماضی رباعی

typography

درباره ما حریم خصوصی ارتباط با ما پایگاه های ما درباره پایگاه کتابنامه قوانین و مقررات

حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی است و نشر غیر مجاز محتوای آن پیگرد قانونی دارد.