ابن

معنای ابن

ابن

(اسم) فرزند نرينه. فرزند ذكور. پسر. ج، ابناء. بنين و بنون. ¦¦ يكى از اقانيم ثلاثۀ مسيحيان. ¦¦ در آغاز نام پدر آيد و كنيه شود براى پسر و گاه نيز در آغاز كلمهاى جز نام پدر آيد و كنيه شود براى مردان: ابن انبارى؛ كنيۀ كمالالدين ابوالبركات عبدالرحمن بن محمدبن ابىالوفا كه «انبار» نام مولد اوست نه نام پدرش. و گاه كنيه شود براى جانوران و جز آنها: ابنعرس\راسو، ابنآوى\ شغال، ابنالماء\مرغابى، ابنالعنب\ باده. مى. ¦¦ كنايه است از مصاحب و ملازم دائمى چيزى مانند ابنالسبيل.

لغت نامه دهخدا

sourceLink

[اسم‏][عربی‏]پسر و اصل آن بنو ( banavon )يا بنى( banayon )بوده است. [جمع‏]ابناء و بنون.

فرهنگ نفیسی

sourceLink

ضرب المثل ابن

المرء مفتون بعقله و شعره و ابنه

رجوع به: اگرچند فرزند چون ديو زشت...، شود.

امثال و حکم

sourceLink

الصبى صبى و لو كان ابن النبى

نقل از العراضه. نظير: طفل طفل است اگر طفل پيمبر باشد طفل طفل است اگر زادۀ حيدر باشد.

امثال و حکم

sourceLink

المرء مشعوف بابنه و شعره

رجوع به: اگر چند فرزند چون ديو زشت...، شود.

امثال و حکم

sourceLink

ابن در اصطلاح

ابن

پسر.

اصطلاحات وقف در امپراتوری عثمانی

sourceLink

typography

درباره ما حریم خصوصی ارتباط با ما پایگاه های ما درباره پایگاه کتابنامه قوانین و مقررات

حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی است و نشر غیر مجاز محتوای آن پیگرد قانونی دارد.