ابن

معنی ابن

ابن

(اسم) فرزند نرينه. فرزند ذكور. پسر. ج، ابناء. بنين و بنون. ¦¦ يكى از اقانيم ثلاثۀ مسيحيان. ¦¦ در آغاز نام پدر آيد و كنيه شود براى پسر و گاه نيز در آغاز كلمهاى جز نام پدر آيد و كنيه شود براى مردان: ابن انبارى؛ كنيۀ كمالالدين ابوالبركات عبدالرحمن بن محمدبن ابىالوفا كه «انبار» نام مولد اوست نه نام پدرش. و گاه كنيه شود براى جانوران و جز آنها: ابنعرس\راسو، ابنآوى\ شغال، ابنالماء\مرغابى، ابنالعنب\ باده. مى. ¦¦ كنايه است از مصاحب و ملازم دائمى چيزى مانند ابنالسبيل.

لغت نامه دهخدا

sourceLink

[اسم‏][عربی‏]پسر و اصل آن بنو ( banavon )يا بنى( banayon )بوده است. [جمع‏]ابناء و بنون.

فرهنگ نفیسی

sourceLink

ضرب المثل ابن

المرء مفتون بعقله و شعره و ابنه

رجوع به: اگرچند فرزند چون ديو زشت...، شود.

امثال و حکم

sourceLink

الصبى صبى و لو كان ابن النبى

نقل از العراضه. نظير: طفل طفل است اگر طفل پيمبر باشد طفل طفل است اگر زادۀ حيدر باشد.

امثال و حکم

sourceLink

المرء مشعوف بابنه و شعره

رجوع به: اگر چند فرزند چون ديو زشت...، شود.

امثال و حکم

sourceLink

ابن في الاصطلاح

ابن

پسر.

اصطلاحات وقف در امپراتوری عثمانی

sourceLink

typography

نبذة عنا الخصوصية الإتصال بنا مواقعنا نبذة عن الموقع بطاقة الکتب القوانین والمقررات

الحقوق المادية والمعنوية لهذا الموقع محفوظة ل مركز البحوث الكمبيوترية للعلوم الإسلامية ، وأي نشر غير مسموح به يُلاحق قانونياً.