خواربار

معنای خواربار

خواربار

غله‌اى كه براى قوت عيال خود از جايى آرند،و بعربى ميره گويند، فردوسى گويد: بيت اگر مصريانرا كنم برگ راست شود خواربار همه زودكاست

(

فرهنگ رشیدی

, ص617)

با ثانى معدوله و باى ابجد بر وزن كارزار به معنى خوراك اندك است كه قوت لا يموت باشد و مزه و لذت را نيز گويند و تومنى است از تومنات به خارا و خطۀ نزديك رى.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص354)

- يعنى بارى كه مردم آن را قوت كنند . مثالش فردوسى گويد در يوسف و زليخا. بيت اگر مصريان را كنم برگ راست شود خواربار همه زود كاست

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ص431)

بمعنى غله كه براى قوت عيال خود از جائى آورند فردوسى كويد اكر مصريان را كنم كاكور است شود خواربار همه زودكاست

(

فرهنگ انجمن آرای ناصری

, ص353)

[اسم‏] [فارسی‏] خوراك و طعام. و خوراك اندك. و غله. و توشه‌اى كه براى قوت عيال از جائى آورند. و مزه و لذت و چاشنى. و تومنى از تومنهاى بخارا. و نيز بلوك خوار رى را خواربار گويند.

(

فرهنگ نفیسی

, ج2 , ص1415)

آنچه بخورند و گندم نيز گويند.

(

فرهنگ قواس

, ص143)

خواربار

(اسم مركب) خوراك. طعام.آنچه بخورند.موادى كه براى تهيۀ غذا به كار بروند.|| غله. -ادارۀ خواربار؛ دايرهاى بوده از دواير شهردارى كه به كار خوراك و مواد غذايى مردمان رسيدگى مىكردهاست.

(

لغت نامه دهخدا

, ص1170)