غنچه

معنی غنچه

غنچه

معروف،و غنچۀ كبك درى،نواييست از نواهاى باربد.

- [بضم غين و فتح جيم فارسى و سكون نون] معروف [3] و - بجيم تازى - [4] بمعنى گرد كردن و سرشتن باشد . مثال معنى اول شيخ سعدى فرمايد: بيت درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند چمن جوان شد و ياران بعيش بنشستند و بخاطر مى‌رسد كه بمعنى گرد شده انسب باشد *. اين دو لغت [5] از نسخۀ وفائى منقولست و - بعين مهمله [6] - نيز آمده -- و گذشت --.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج3 , ص945)

بضم غين گل ناگفته اعنى ناشكفته و بتازى «برعوم»گويند.

(

صحاح الفرس

, ص283)

[اسم‏][فارسی‏]برآمدگى كوچكى كه در روى شاخه‌هاى نباتات پديد آيد و چون باز گشته و شكفته گردد از آن برگ و يا شكوفه و يا گل درآيد.و گل ناشكفته كه هنوز باز نشده.

(

فرهنگ نفیسی

, ج4 , ص2492)

(اسم) گل ناشكفته. نَور. گلى كه هنوز باز نشده است. ¦¦حبابه. حباب آب. غوزه. ¦¦گنبد. ¦¦مجازاً، دهان معشوق. ¦¦مجازاً، گلوله‌كرده. غنده.

(

لغت نامه دهخدا

, ج2 , ص2068)

گل ناشكفته بود.عنصرى گويد: چو سركفتۀ غنچۀ سرخ گل#جهان جامه پوشيد همرنگ مل.

(

لغت فرس

, ص22)