خاركش كسى كه پيوسته خار بكشد و نام سرودى و نوائيست از موسيقى كويند اختراع خاركشى است ظهير فاريابى كفته نواى خاركش از عندليب نيست عجب كه مدتى سرو كارش نبوده جز با خار شيخ عطار كفته بلبل شوريده مى‌كرديد خوش پيش كل مى‌كفت راه خاركش ديكر بمعنى سر موزه آمده كه بر بالاى موزه پوشند و آن كفشى است و معرب سر موزه جرموق است 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
فرهنگ انجمن آرای ناصریفرهنگ انجمن آرای ناصری
, ص329) 
(صفت فاعلی مرکب) شخصى كه پيوسته خار بكشد. خاركن. كسى كه در بيابان خار مىكند و آن را براى فروش به بازار مىآورد. ¦¦كنايه است از شخص رنجكش. شخصى كه ناملايمات و سختى تحمل مىكند. تم استخراج هذا الوصف آلیاً
لغت نامه دهخدالغت نامه دهخدا
, ص1061)
