نغنغ

معنی نغنغ

نغنغ [ naqnoq ]

به فتح هر دو نون و سكون هر دو غين پيمانه و قفيزى را گويند كه بدان غله پيمايند و هر نغنغى چهار خروار است و به ضم هر دو نون هم آمده است.

(

فرهنگ فارسی برهان قاطع

, ص905)

- [بفتح نونين و سكون غين] و - بضم نونين - نيز بنظر رسيده بمعنى قفيزى باشد كه بدان غله پيمايند. مثالش شمس فخرى فرمايد: بيت حاتم عهد شيخ ابو اسحق كه دهد زر بدامن و نغنغ -- و در اكثر نسخ اين لغت را در حرف تاء [2] نيز آورده‌اند --.

(

فرهنگ مجمع الفرس

, ج3 , ص1422)

[اسم‏] [فارسی‏]پيمانه و قفيزى كه بدان غله پيمايند و هر نغنغى معادل چهار خروارست.

(

فرهنگ نفیسی

, ج5 , ص3736)

[اسم‏][عربی‏]مرد احمق و ضعيف.و كسى كه كنارهاى آن پر گوشت باشد.و جايى كه ميانۀ كام و شوارب حلقوم واقع شده.و گوشت پارۀ سرخى كه در زير نوك خروس واقع شده.و گوشت پارۀ بالاى گردن شتر كه در نشخوار كردن مى‌جنبد .[جمع‏]نغانغ.

(

فرهنگ نفیسی

, ج5 , ص3737)

قفيز را گويند كه غله بدان پيمايند. ابو العباس گفته است: اى مير ترا گندم دشتيست بسنده#در نغنغگى چند بتو هستم انباز

(

فرهنگ قواس

, ص142)

نغنغ

(اسم) پيمانه و قفيزى كه بدان غله پيمايند و هر نغنغى چهار خروار است.

(

لغت نامه دهخدا

, ج2 , ص3014)